Upravnica Više ženske škole Katarina Milovuk je bila prva Srpkinja koja je tražila pravo glasa – i to dva puta. Prvo se 1898. godine obratila Sudu opštine grada Beograda sa molbom da bude uvedena u birački spisak, a potom Senatu 1901. godine sa zahtjevom da pravo glasa dobiju sve zaposlene žene koje se same izdržavaju ili izdržavaju i svoju porodicu.
Katarina Milovuk zaslužna je i za osnivanje prvih ženskih udruženja. Učestvovala je u osnivanju i bila prva predsjednica Ženskog društva 1875. godine u Beogradu, Društvo je četiri godine posle svog osnivanja počelo da objavljuje prvi ženski časopis Domaćica. Ova godina značajna je i po osnivanju Ženske radionice i „Pazara“ gde su se mogli kupovati radovi iz Ženske radionice. Ženska radionica/Radenička škola i „Pazar“ za cilj su imali očuvanje zanata poput šivenja i krojenja i obučavanje djevojaka između 13 i 17 godina.
Ova najobrazovanija Srpkinja tog vremena, nastavnica školovana u Rusiji koja je tečno govorila četiri jezika, bila je udovica bez djece, što joj omogućilo da u časovima dokolice „previše razmišlja o jednakosti muškinja i ženskinja“ (kako je obrazložio predsjednik suda).
Oba puta je bila odbijena, iako je pohvaljena što plaća porez, odnosno „ispunjava sve opštinske i državne obaveze”. I više od toga – Katarina Milovuk bila je upravnica i predavač na Višoj ženskoj školi u Beogradu, jedan od osnivača Beogradskog ženskog društva, autor nekoliko udžbenika i prevodilac književnih dijela.
Pored izuzetnog pedagoškog rada i pored borbe za bolji položaj žena, Katarina Milovuk ostaće zapamćena po izuzetnom humanitarnom radu. Naime, bila je članica Društva za potpomaganje i vaspitanje siromašne i napuštene djece. U ratnim vremenima pomagala je siromašnoj i djeci vojnika, navodi se u biografiji Katarine Milovuk na sajtu Knjiženstvo.
Njenim zalaganjem u sklopu zgrade Više ženske škole u Beogradu otvorena je radionica u kojoj se šilo za vojsku. Uticala je na žene da se tokom ratnih godina angažuju kao bolničarke i da pomažu bolesnima i ranjenima.
Katarina Milovuk bila je nagrađena za svoj humanitarni rad sljedećim odlikovanjima: godine 1877. dobila je Orden Društva srpskog Crvenog krsta, naredne godine odlikovana je Medaljom kneginje Natalije, a 1886. godine Medaljom Kraljice Natalije i Ordenom Svetog Save III reda.
