U oktobru 2022. godine Jelena Trivić je, kao zajednička kandidatkinja opozicije u trci za predsjednika Republike Srpske, za pobjedu nad Miloradom Dodikom bila udaljena svega nekoliko desetina hiljada glasova. Osvojila je 273.245 glasova, odnosno 42,84 odsto. Četiri godine kasnije, u noći između 4. i 5. oktobra 2026, kao predsjednica vlastite stranke na čelu sopstvene izborne liste, Trivić je dobila 1.498 glasova.
Njen Narodni front ostao je i ispod praga za Narodnu skupštinu Republike Srpske (2,24 odsto) i ispod praga za Predstavnički dom Parlamentarne skupštine BiH (2,16 odsto). Stranka koju je osnovala kao alternativu “staroj opoziciji” izlazi iz ovih izbora bez ijednog poslaničkog mjesta.
Rijetko koja politička karijera u Republici Srpskoj je u tako kratkom periodu prešla tako dug put, u oba smjera.
Profesorka koja je umalo srušila Dodika
Trivić je ekonomistkinja po struci – diplomirala je na Ekonomskom fakultetu u Banjaluci, magistrirala u Bolonji, doktorirala u Beogradu, i predavala kao profesorka na matičnom fakultetu. U politiku je ozbiljnije ušla 2016. godine, pristupivši Partiji demokratskog progresa (PDP), gdje je postala potpredsjednica stranke. Na izborima 2018. osvojila je poslanički mandat u Narodnoj skupštini RS.
Prekretnica je došla u maju 2022, kada je Predsjedništvo PDP-a odlučilo da Trivić bude kandidatkinja opozicije za predsjednicu Republike Srpske – poziciju za koju se, uoči izbora te jeseni, prvi put u dvadeset godina činilo da bi SNSD mogao izgubiti. Kampanja Trivić-Dodik bila je jedna od najžešćih u novijoj istoriji RS, a kada su izbori završeni, Trivić je prva proglasila pobjedu, tvrdeći da je razlika u njenu korist “nedostižna”. Dodik je, ipak, dobio zvaničnu utakmicu. Trivić i PDP tvrdili su da je na nivou cijele Republike Srpske bilo organizovanih izbornih krađa, procjenjujući da joj je oduzeto oko 30.000 glasova, i tražili ponavljanje izbora. Do ponovnog prebrojavanja jeste, ali do ponavljanja izbora nikad nije došlo.
Raskid koji je sve pokrenuo
Poraz u borbi za priznavanje rezultata postao je i početak kraja njenog odnosa sa sopstvenom strankom. Trivić je od vrha PDP-a i od tadašnjeg gradonačelnika Banjaluke Draška Stanivukovića očekivala punu podršku u postizbornoj borbi za ponavljanje izbora – podršku za koju je smatrala da nije dobila u mjeri u kojoj je priželjkivala. Sukob je eskalirao do te mjere da je Trivić, prema kasnijim svjedočenjima predsjednika PDP-a Branislava Borenovića, rukovodstvu stranke postavila ultimatum: ili ona ostaje u PDP-u, ili Stanivuković.
Stranka je izabrala Stanivukovića. Logika je bila pragmatična – on je imao konkretnu, osvojenu funkciju gradonačelnika najvećeg grada u RS, dok je Trivić, uprkos snažnom izbornom rezultatu, ostala “samo dobar kandidat” bez institucionalne pozicije. U martu 2023. Trivić je napustila PDP. Učinila je to kada je njena popularnost bila na vrhuncu, a u sukobu sa Stanivukovićem mnogima je djelovala kao “prava strana”, jer su već uveliko bili razočarani načinom na koji mlađahni gradonačelnik vodi Banjaluku.
Narodni front i sjena Beograda
Nekoliko mjeseci kasnije, nakon perioda političkog “tihovanja”, Trivić se vratila neobičnom objavom na društvenim mrežama, snimljenom u prostoru biblioteke, u kojoj je najavila osnivanje novog pokreta – Narodnog fronta. Pažljivije posmatrače odmah je zbunio detalj da se iza nje, tokom obraćanja, nalazila zastava Srbije, a samo ime nove stranke gotovo je identično nazivu “Narodni pokret za državu”, pokreta blisko povezanog sa tadašnjim srpskim predsjednikom Aleksandrom Vučićem. Politički analitičari u Republici Srpskoj i Srbiji od samog starta su postavljali pitanje da li iza formiranja Narodnog fronta stoji politička podrška iz Beograda.
Trivić te sumnje godinama nije oštro demantovala. Naprotiv, tokom ovogodišnje kampanje otvoreno je priznala ono što se ranije samo nagađalo: “Nije nova vijest da Jelena Trivić podržava politiku Aleksandra Vučića. Kome je problem stav Jelene Trivić o Srbiji, to je naša matica”, izjavila je, odbacujući kritike da djeluje po instrukcijama iz Srbije kao irelevantnu temu.
Drugi poraz od Stanivukovića
Sukob sa Stanivukovićem nije ostao u prošlosti. Na lokalnim izborima 2024. godine, Trivić se kao kandidatkinja Narodnog fronta direktno sukobila sa svojim bivšim strankim kolegom za mjesto gradonačelnika Banjaluke. Izgubila je sa razlikom od preko 37.000 glasova – poraz koji je dodatno produbio lični i politički animozitet između dvoje nekadašnjih saveznika iz opozicionog tandema u Narodnoj skupštini.
Tenzije se nisu smirile ni u narednom periodu. Trivić je Stanivukovića optuživala da je “izdao svoje glasače” i “stao na stranu režima”, postavljajući na Trgu Krajine u Banjaluci simbolično “porodično stablo” koje je, kako je tvrdila, predstavljalo mrežu tajkunsko-režimskih veza. Istovremeno je ušla u sukob i sa Nebojšom Vukanovićem, liderom Liste za pravdu i red, koji je tvrdio da je od Trivić tražio premijersku funkciju kao uslov podrške lideru SDS-a Branku Blanuši, dok je ona njegove optužbe odbacivala, nazivajući njegovu eventualnu podršku “podrškom jednog paščeta” – uzvraćajući mu epitetom kojim je on ranije opisao nju.
Dan uoči izbora, na predizbornom skupu u Banjaluci, Trivić je odlučno odbacivala ankete koje su njenoj stranci predviđale loš rezultat. “Naša stranka, u ovom momentu, prema našim projekcijama, ima 6,1 odsto podrške”, poručila je, optužujući medije i “hibridni psihološki rat” za niske procente koji su kružili javnošću, pozivajući birače da ne “poklekne” pred pritiskom. Vjerovala je, rekla je tada, u “odličan rezultat” Narodnog fronta.
Noć koja je sve pokazala
Rezultati objavljeni u noći između 4. i 5. oktobra pokazali su da su upravo te ankete, koje je Trivić odbacivala kao dio kampanje protiv nje, bile znatno bliže stvarnosti od njenih sopstvenih projekcija. Narodni front je za Narodnu skupštinu RS osvojio 11.171 glas (2,24 odsto), a za Predstavnički dom Parlamentarne skupštine BiH 10.749 glasova (2,16 odsto) – oba rezultata ispod praga od tri odsto potrebnog za ulazak u parlament. Lično, Trivić je osvojila 1.498 preferencijalnih glasova.
Treba napomenuti da njenih 273.245 glasova iz 2022. i 1.498 iz 2026. nisu direktno uporedivi na nivou funkcije za koju se kandidovala – 2022. je bila jedinstvena kandidatkinja šire opozicije za najvišu funkciju u entitetu, dok se ovoga puta borila za poslanički mandat na čelu liste vlastite, male stranke. Ali upravo ta razlika u formatu najbolje ilustruje suštinu njenog pada: podrška koju je 2022. uživala kao simbol ujedinjene opozicije nikada nije uspjela da se pretvori u trajnu, samostalnu biračku bazu dovoljno snažnu da preživi van te uloge.
Put od simbola do margine
Priča o Jeleni Trivić je, u suštini, priča o tome koliko se brzo politički kapital stečen u jednom trenutku i jednoj ulozi može istopiti kada se ta uloga promijeni. Žena koja je 2022. bila najozbiljnija prijetnja dvadesetogodišnjoj vladavini Milorada Dodika, četiri godine kasnije osvaja manje glasova nego što mnogi lokalni odbornici dobiju na opštinskom nivou.
Između te dvije tačke stoji niz odluka, ali dvije su, čini se, najviše uticale da ljudi neskloni vlasti predvođene SNSD-om preskoče ime Trivićeve na glasačkom listiću – naprasno zbližavanje sa Stanivukovićem, uz sukob sa Vukanovićem, te kontinuirano, ničim izazvano poltronisanje prvom čovjeku Srbije. Ovo posljednje je posebno dobilo na značaju nakon studentske pobune u Srbiji, u kojoj je profesorka iz Banjaluke stala na stranu vlasti, a ne studenata. Time se, kako su njeni nekadašnji simpatizeri voljeli naglasiti, svrstala u dugačak red “ćacija” sa ove strane Drine.
Rezultati od 4. oktobra pokazuju da je, nakon svega, ostala gotovo sama.
